logopeda Poznań - opóźniony rozwój mowy

Prosty opóźniony rozwój mowy, zwany też samoistnym opóźnieniem rozwoju mowy (SORM) - występuje z różnych, nie zawsze wyjaśnionych przyczyn. Może być uwarunkowany dziedzicznie lub być następstwem zaniedbań wychowawczych i wpływu środowiska. W końcowej fazie rozwojowej mowa zwykle osiąga swój prawidłowy poziom. Okres fizjologicznej niemoty może trwać do 3. roku życia, zasób słów jest ubogi, występują liczne zaburzenia artykulacji, dłuższe wyrazy są redukowane do dwóch, trzech sylab. Można wyróżnić: globalny SORM (obejmuje mówienie i rozumienie) i parcjalny SORM (dotyczy wybiórczo rozumienia, słownictwa, gramatyki, artykulacji). Przyczyną może być: opóźniony proces mielinizacji włókien nerwowych (typu ruchowego) narządów artykulacyjnych, brak odpowiedniej stymulacji werbalnej, trudności poznawcze i emocjonalne.

Opóźniony rozwój mowy czynnej (ORM) - występujący dość często (u około 3% dzieci w wieku przedszkolnym), charakteryzujący się opóźnionym rozwojem artykulacji, przy prawidłowym rozumieniu mowy i sprawnych ruchowo mięśniach artykulacyjnych. Dziecko potrafi wymówić w izolacji prawie wszystkie głoski, czasem też sylaby, jednak nie potrafi złożyć ich w słowo i wypowiedzieć w należytym tempie. Poziom umysłowy dzieci z opóźnionym rozwojem mowy czynnej jest zgodny z wiekiem. Dzieci z opóźnionym rozwojem mowy czynnej słyszą dobrze i prawidłowo wykonują słowne polecenia, mówią mało lub wcale. W następstwie ORM-u dzieci tych występują trudności w nauce czytania i pisania.

Niesamoistny opóźniony rozwój mowy (NORM), towarzyszący: głuchocie, niedosłuchowi, zaburzeniom wzroku, upośledzeniu umysłowemu, zaburzeniom psychicznym, schorzeniom przemiany materii (np. histydynemia, fenyloketonuria, homocystynuria), uszkodzeniom ośrodkowego układu nerwowego (np. uszkodzenia korowych ośrodków mowy - dysfazja, uszkodzenia układu pozapiramidowego - mózgowe porażenie dziecięce, minimalne dysfunkcje mózgowe), jąkaniu.

Do 6 roku mowa rozwija się samoistnie, natomiast szybkość i jakość rozwoju oceniana jest przez logopedę. W tym okresie często zauważa się wady mowy, które utrwalają się bez świadomości dziecka i rodziców. 6 latek powinien poprawnie artykułować w mowie spontanicznej wszystkie głoski. Wszelkie odstępstwa od normy wymawianiowej, tj. nieczysta wymowa głosek (gardłowa, boczna, przyzębowa , itp.), zastępowanie prawidłowej inną (zamiast R- L, T zamiast K, itp.) powinny być skonsultowane z logopedą. Czas, niestety nie jest dobrym doradcą i nieprawidłowa wymowa najczęściej utrwala się, zwłaszcza po 6 roku życia. Dlatego warto zasięgnąć porady logopedy. Nie tylko logopeda wie, że poprawna artykulacja jest podstawą dobrej komunikacji.

Jeżeli masz jakieś pytania, logopeda udzieli Ci odpowiedzi.